Reisverslag Ecuador, Peru, Bolivia & Argentinie

The World´s most Dangerous Road

De weg van La Paz naar Coroico is zo´n 65 km lang, begint net buiten La Paz op 4800 m en eindigt 3700 m lager. Een gewone weg zou je zeggen. Niet helemaal; over bijna de gehele lengte is het onverhard en zo smal dat twee auto´s, laat staan twee vrachtauto´s elkaar niet kunnen passeren. (Het is de enige weg in Bolivia waar je links moet rijden, handig waneer je een tegenligger kruist, met je hoofd uit het raam zet je je auto op een of twee cm van de afgrond). Om het allemaal nog iets spannender te maken, moet je ook oppassen voor de blubber onder en na de watervallen en lager in het dal, de enorme hoeveelheden stof .

Resultaat: Met stip de gevaarlijkste weg ter wereld en dus een ideale afdaling voor Downhillers.

Neemt niet weg dat ruim honderd mensen per jaar, meestal passagiers van bussen en trucks, de rit niet overleven. Ongeveer elke 6 weken gaat er wel een wagen het ravijn in.

Half negen, we gaan met een grote groep van start. Eerst een serieuze uitleg en een uitgebreide materiaal check, schokbrekers, hydrolische schijfremmen, handschoenen, reflecterende hesjes en natuurlijk een helm. Bij de start met heel veel kleding aan, 4800m is koud. Het eerste stuk gaat hard naar beneden over een redelijk brede en verharde weg, tranen in de ogen door de koude wind. 

We beginnen aan het onverharde stuk. De temperatuur stijgt, het stof neemt toe en de adrenaline evenredig. Met fluitsignalen worden we door de voorste gids (Truck bate genoemd) gewaarschuwd voor trucks die naar boven komen. Fietsend inhalen gaat niet. Voorzichtig naast het ravijn afstappen en wachten tot ie voorbij is. Nog even wachten, want de stofwolk ontneemt je elk zicht. De stofmaskers die we dragen zijn geen overbodige luxe. In het begin probeer je de kruisjes langs de weg te tellen, maar al snel geef je het op.Vier uur lang knijp je meer of minder in je remmen, zit je geconcentreerd te sturen, alleen tijdens de pauzes geniet je van de ongelooflijke natuur. Echt loodrechte muren, zowel naar boven als naar beneden, tot ruim een km. Eenmaal in het dal is het tropisch warm en het stof en zweet hebben ons veranderd in een soort mijnwerkers. Maar;

We did it, We survived The Most Dangerous Road. met een T-shirt als bewijs.

Het dorpje Coroico is erg leuk en we blijven lekker een nachtje om te relaxen en te genieten van het mooie weer. Plannen om te gaan hicken (wandelen) en paardrijden gooien we overboord. Er zit hier en leuk restaurantje wat wordt gerund door twee fransen; terras met uitzicht over zwembad en vallei....wij komen de middag wel door!

9.9.04 02:22