Reisverslag Ecuador, Peru, Bolivia & Argentinie

Close up van een Condor

Sinds we in de Andes zijn aangekomen, horen we verschillende verhalen over de Condor. Komt ie nou wel of niet voor in het wild. De meningen zijn verdeeld. Er is er een waar de meeste in berusten: “Wellicht, maar als je ze ziet, zijn ze zo ver weg, dat je het verschil niet ziet tussen een Condor of een andere grote zwever.” Let’s find out!fficeffice" />

 Gisteren vanuit Arequipa vertrokken met Sharif en Femke, voor twee dagen Colca-Canyon. We hebben ze vanochtend achter moeten laten omdat Femke ontzettende last van de hoogte had. Nog in het donker vertrokken we naar “de” Condorplaats van de wereld. Daar aangekomen, ontmoeten we onze gids. De zon komt net op, maar het is nog vreselijk koud. Na een paar minuten, geen vogel te bekennen, vertrekken we voor een wandeling langs het randje van de canyon. Onze gids is Condorkenner, marathonkampioen en heel gezellig. Geen enkele twijfel dus dat wij Condors gaan zien. De zon staat al wat hoger, de temperatuur stijgt en heel in de verte schijnen we een Condor te zien. Ja, right! In gedachten bereid ik me voor op de vragen van Sharif; “Geen foto’s?” “Nee, was te dichtbij!” Ik merk dat onze gids wat zenuwachtig wordt. Het zal toch niet waar zijn? We zijn de plekken waar je ze altijd ziet al voorbij. En dan in eens begint ie te rennen. We moeten volgen. Even later staan we aan de rand. En inderdaad, in de diepte zien we onze condor. Wat een beest; enorme zwarte vleugels, spanwijdte van zo’n drie en een halve meter! , Grijze rug en een witte kraag. Hij heeft een thermiekplek gevonden en zweeft naar boven van ons af. Onze gids kijkt al heel tevreden, wanneer de Condor zijn cirkel verlegt en recht op ons afzweeft. Heel langzaam, zonder enige beweging, komt ie op ons af. Je ziet alleen z’n kop en oog een beetje bewegen. Ka legt alles vast en de gids en ik staan volledig perplex naar het beest te staren. Hij vliegt vlak over ons heen, tussen de twee en drie meter boven ons. De stilte wordt even verbroken door het zachte windgeruis van zijn vleugels… Wauw…. We zijn allemaal even stil, zien hem wegzweven.

Hij bestaat. Hij is niet alleen de grootste vliegende vogel, hij heeft ook de gratie, de uitstraling en de macht om je even heel bescheiden te laten zijn. Een heel uniek moment op 25 augustus 2004

Everything in Peru, in some ways seem to be a peak - the colours there are almost unbelievable - it is so beautiful one is often left speechless and by night one thought, maybe it wasn't real - maybe it was a dream.

Bolivia

Vanuit Arequipa (Peru) zijn we via het Titicacameer met de weerspiegeling van hoge sneeuwtoppen in La Paz (Bolivia) aangekomen. Meteen weer heel anders. Het is een grote stad, maar het is hier allemaal heel relaxed. Geen winkels meer, maar gewoon weer alle verkoop op straat. Er is hier een grote heksenmarkt, want bijgeloof is hier sterk aanwezig. Vele gedroogde lamafoetussen die worden ingemetseld in nieuwe huizen tegen boze geesten, mysterieuze beeldjes, glazen potjes met gekleurde stukjes hout, kruiden etc. Alles wat je zoal nodig hebt voor geluk en voorspoed in je leven en voor het vervloeken van je eventuele vijanden.

Vanuit La Paz zijn we naar Sorata gegaan, een mooi dorp ten noordwesten van La Paz. Maar 4 uur rijden. Als je er eenmaal bent, valt 4 uur onverhard best mee. En we worden beloond met geweldig weer en kunnen tot ´s avonds laat op een terrasje eten. De volgende dag maken we een wandeling naar de grotten van San Pedro.

16 augustus 2004 El camino Inca a MachuPicchu

Zou een Peruaan vier dagen gaan lopen om de MachuPicchu te bezoeken? De verborgen heilige stad in The Sacred Valley? Met de nieuwe regelgeving mogen er "maar" vijfhonderd mensen per dag aan de route beginnen. De helft bestaat uit gidsen en voornamelijk dragers. We hebben alle nationaliteiten voorbij zien komen, maar behalve voor de dragers, geen  Peruanen. Waarschijnlijk omdat je echt een toerist moet zijn om er eerst vier dagen voor te gaan lopen. Niet dat de locals vier dagen nodig hebben..... Het record staat op drie uur en tweeëntwintig minuten!

fficeffice" /> 

We beginnen met enige aarzeling en een beetje spijt. Spijt, dat we zelf zo overmoedig waren om te denken dat we dat wel even konden doen. Vier dagen lopen, vier dagen afzien.

We rijden met de bus naar het startpunt. Tien deelnemers, een heleboel proviand, tenten, gasflessen, gidsen en dragers. De meeste dragers hebben er al vele jaren en kilometers opzitten en maken niet de indruk dat ze voor een zware inspanning staan. De meeste doen nog even een dutje, het gaat zo beginnen. Maar eerst wordt er nog gegeten en drukken de twee gidsen ons op het hart de komende vier dagen toch vooral te genieten.

Een half uur later beginnen we puffend, bepakt en bezakt in de stromende regen aan de trail. Meteen naar boven en de kuitspieren beginnen langzaam te branden. Dit worden vier zware dagen. Genieten komt nog niet echt in me op. Na de eerste rust, stopt het met regenen en na vier uur lopen, komen we bij het eerste kamp aan. Blij dat we er zijn. De tenten zijn al opgezet en de cocathee staat klaar. Helaas is het een half uur later donker en begint het weer te regenen. Dit was het, wat kamperen zo vervelend kan maken.

Na een zware nacht, harde grond, op een helling, worden we al vroeg gewekt met een kop cocathee op bed. De cocaverslaving begint zo al aardig te lukken. Na een goed ontbijt, beginnen we vol goede moed en zonder rugzak aan de tweede dag. Diablo, chef en hoofd dragers, neemt mijn rugzak mee. Een beetje Spaans en een praatje doet wonderen. Vandaag wordt een hele zware dag en wil ik de berg van 4200 meter hoog die voor ons ligt overwinnen, dan kan ik die extra kilo´s op mijn rug er echt niet bij hebben. Ik heb nog geen cocaverslaving genoeg om tegen deze hoogte bestand te zijn. Het is vijf uur aaneengesloten klimmen, maar na vijf uur staan we er. Hoe is het mogelijk. Maar als je je dan bedenkt dat de gasflessen, tenten, en proviand er ook overheen gaan, ben je blij dat je er bent. In kamp twee hangt een goede stemming en de overwinning moet gevierd worden... met rum. Ook goed tegen de kou. We slapen op vierduizend meter en het begint weer te regenen.

Tijdens het ontbijt is het even droog, maar zodra we aan deel drie van de tocht beginnen, begint het voor de rest van de dag weer te miezeren. Gelukkig is het niet koud en staan al die gekleurde poncho´s best vrolijk. We hebben acht uur voor de boeg met vooral veel dalen. De Inca´s hebben heel veel grote traptreden aangelegd dus de laatste uren zijn zwaar, de knieën willen niet meer. De laatste avond bestaat uit een groot dinerbuffet, een applaus en een woordje van dank voor de dragers. Op sandalen van autobanden en met gemiddeld twintig/vijfentwintig kilo op hun rug rennen ze vier dagen over de trial om alles op tijd op de volgende plaats te hebben staan.

Dan de laatste dag en de laatste twee uren lopen. Het wordt langzaan licht... Daar ligt de verborgen stad, MachuPicchu.. Groter en mooier dan op de foto´s en schitterend om in alle vroegte in rond te dwalen. Met stijve knieën en spieren lopen we rond en proberen de inca´s te begrijpen.

Moe, maar absoluut zonder spijt stappen we ´s middags in de trein terug naar Cusco, om daar de volgende dag op blote voeten, in de zon, eindelijk op de Plaza des Armas een beetje te gaan schrijven...

Machu Picchu - Peru

Peru

Nog even zon, in een hemdje op de boulevard. Lekker warm, een biertje op een terrasje. We zijn in Noord Peru aagekomen en zitten aan de kust. We gaan met de cama (bed) bus vanacht naar Lima, dus van nu af aan nog wel zon, maar ook héél koud. In Buenos Aires is het momenteel maar 10 graden (overdag!). Hier in het noorden is een groot verschil, geen bergen maar woestijn. Er komen hier duidelijk een stuk minder toeristen, op straat en op de markt wordt er nadrukkelijk naar ons gekeken. Er wrijft iemand over mijn arm, want ze vind het zo mooi wit. En dat terwijl ik zo bruin ben! En als ze vragen waar we vandaan komen, vragen ze toch nog even aan Denis, jij ook? Maar mensen zijn vriendelijk. Afdingen is snel gebeurt, maar je moet er wel zelf aan denken. Maar ja, 1 sol is nog geen 0,30 cent. De taxi kost 2 sol en lunchen kost meestal 6 sol.